środa, 10 listopada 2021

... i żyli długo i szczęśliwie

Dlaczego wciąż nieszczęście jest w cenie? Dlaczego wciąż strach jest w cenie?
Większość znanych nam historii ma co prawda dobre zakończenie, ale to co oglądamy lub czytamy sprowadza się do tzw. czarnych historii. Poczynając choćby od bajek dla dzieci, np. historia Królewny Śnieżki, Roszpunki, czy Kopciuszka zdecydowaną przewagą akcji jest niesprawiedliwość, chęć zabijania i upodlenie oraz króciutkie zakończenie - "... i żyli długo i szczęśliwie", lecz brak tu kolejnej sceny. Być może byłby to świat prawdziwiej utopi w krainie mlekiem i miodem płynącej, gdzie nie ma przemocy, upodlenia, zazdrości, zawiści i chęci zemsty. Czy ktoś tak naprawdę czeka na taką historię, a może na ciąg dalszy?
Uwaga! Uwaga! Oto szczęśliwy Kopciuszek u boku księcia, tak samo Śnieżka i Roszpunka i codzienna sielanka - szczęśliwie roześmiane dzieci i zadowoleni z życia poddani. Ojciec śpiącej królewny już nie obawia się wrzeciona, a nawet sam czarownica przyszła ich przeprosić. Baba Jaga złagodniała i odprowadziła Jasia i Małgosię do domu, gdzie z sercem przywitała ich macocha, a żona rybaka serdecznie podziękowała za pomoc złotej rybce.

- E tam - ktoś zaraz powie - a gdzie tu akcja, jakaś dobra bójka i strzelanka, mały Armagedon?
W końcu właśnie takie sceny przykuwają uwagę do ekranów w kinach, domowych telewizorów oraz komputerów. Każde dobre morderstwo jest cenne, a jeszcze lepiej rozegrać bitwę o pokój, każdy rozsądny mąż jest w końcu rządny władzy, najwyższej władzy - czas w końcu zapanować ogniem i mieczem nad światem - wówczas sale kinowe zawsze są pełne. Dlaczego przemoc i walka wciąż są tak bardzo  fascynującym obrazem, który nie raz zapiera dech w piersiach? Czy walka ze złem, super bohater jest najlepszym rozwiązaniem? I tak wkraczamy w świat współczesnej kinematografii, gdzie wiąż dominuje prawo rywalizacji oraz prawo silniejszego. Poczynając od Konana Barbrzyńcy - bardziej współczesnego obrazu Herkulesa - dążąc do Batmana i Suprermena a na Neo z Matrix'as
 kończąc, idziemy zawsze przez świat złoczyńców i super bohaterów, którzy walczą o lepsze jutro, które jest zawsze odległą i nie pewną, nietrwałą przyszłością, bo za rogiem zawsze czai się już kolejne nowe niebezpieczeństwo. Czy takiej przyszłości życzymy sobie sami magnetyzując się prawie codziennie takimi obrazami, a nadrzędne prawo magnetyzmu działa czy sobie tego życzymy czy nie. Dlaczego ludzka rzeź i niedola wyjęta z Gladiatora i Igrzysk śmierci tak bardzo magnetyczną uwagę przyciąga? Czy takimi obrazami chcemy wypełniać nasze prywatne podświadome i świadome światy, i budować ostatecznie z tego zbiorową świadomość i podświadomość? Jeżeli zdajemy sobie sprawę z tego, że nasze myśli są twórczą energią to czy powinny one w kółko biegnąć za Kryminalnymi zagadkami Nowego Jorku czy Las Vegas i tego typu telewizyjnymi produkcjami, nie wspominając nic o łzawych telenowelach przepełnionych licznym zawistnymi intrygami i ludzkim nieszczęściem. Czy naprawdę chcemy by nasze związki i miłość wyglądały tak nieszczęśliwe jak w telewizyjnej telenoweli? Czy raczej tak jak powiedział jeden z bohaterów Igrzysk śmierci - Gale "...nikt nie patrzy, nie ma igrzysk". Nikt nie patrzymy na kinową i telewizyjną przemoc oraz nieszczęścia więc jej nie ma; nikt nie przysiada do brutalnych gier komputerowych więc też ich nie ma.

...i żyli długo i szczęśliwie tak w gruncie rzeczy kończą się wszystkie uznane przez nas dobre bajki, łzawe telenowele i filmy. Tylko, czy my chcemy widzieć nie tylko napisy końcowe the end, ale też dalsze obrazy po zakończeniu? Czy chcemy by tak wyglądało nasze życie, w gruncie rzeczy zbudowane naszymi rękami? Gdy każdego dnia wybieramy jedną pozytywną myśl jako cegłę pod fundament naszego pozytywnego działania i z uśmiecham odpowiadamy na tak życiu, którym jesteśmy.
Już nie potrzebujemy obrazu super bohatera jako obrazu zbawiciela, bo sami na co dzień czynimy bliźnim to co sami chcielibyśmy, żeby nam czyniono. Emanujemy pozytywną energią oraz wewnętrzną dobrocią. Długie i szczęśliwie życie nie jest już tylko nieosiągalną książkową czy filmową utopią, ale naszym dniem powszednim. 
Zatem the end i sam zdecyduj co będzie dalej...

środa, 29 września 2021

w nie-mowie

 pomilczę jeszcze chwilę
nim uciszysz wszystkie troski
nim zbudzisz dzień na tarczy zegara
tik tak tik tak dochodzi południe 

pomilczę choć wiele można powiedzieć
gdy z rana pośród traw budzą się krople rosy
gdy wiatr w dal unosi krzyk żurawia
ten takt ten takt do walca zaprasza

milczę choć krzątanina zbiera się w głowie
niczym rwąca wartka rzeka
niczym na śnieżnym stoku lawina
ten hałas ten hałas wołanie pewnego człowieka 

milczę bo taki został wydany rozkaz
gdy z tarcz zbierali wszystkie naboje
pif paf pif paf znów naładowali karabiny
donośmy głos otworzył się krwawych ran

w nie-mowie ucichły wszystkie piski
tych piskląt wyklutych przed chwilą ze skorupy
tych westchnień i uniesień tuż przed wielką sceną
och ach och ach spełniło się czyjeś marzenie

w nie-mowie czule całuję twoje usta
dotykam zgrabnych piersi i bioder
twoje skóra jest tak przyjemnie miękka
nic nie mówię ale ciągle czuwam 

jak nazwać milczenie twoich powiek
jak nazwać drganie twoich ust
gdy z lekka rozwarte chcą chwycić dźwięk
tej ciszy pomiędzy nami za dnia i w nocy
tej z serca wyjętej modlitwy by wydarzył się cud

wtorek, 21 września 2021

Strategia walki

 - Czemy odeszłaś? - w jej głosie słychać było wyrzut. 
- Moje ciało nie miało już sił - odpowiedziała smutno.
- Ale przecież wszyscy mówili, że trzeba walczyć. Przecież jak sami twierdzili wybrali najlepszą opcję walki, najlepszą strategię. Czemu nie walczyłaś? - powtórzyła pytanie.
- Walczyłam zgodnie z nakazami i przyjętymi procedurami. Zaciskałam zęby kiedy mówili, żeby nie płakać, podnosiłam się kiedy mówili, że należy wstać, ale w końcu ciało odmówiło posłuszeństwa. Czy ty ciągle jesteś w stanie oblężenia tak jak na wojnie? - przez jej głos przemawiała troska.
- Jak na wojnie?! Czy tu jest miejsce na wojnę? Przy tym ciągłym leżeniu gdy nie można nawet wstać z łóżka. Czy tu jest miejsce na wojnę? Ponoć obrali najlepszą strategię, najlepszy program. Czemu nazywają to walką? Czy nie należy kochać? Kocham moje ciało. Dlaczego miałbym walczyć sama ze sobą? - ze wzburzeniem poruszyła się na łóżku.
- Nie wiem. Nie widziałam przy tym udziału wojska, tylko igły, strzykawki, skalpele, szwy, wenflony, plastry i małe krople z kroplówki gdy spadały. Należy kochać, inaczej człowiek oddala się od Boga, od boskiej czaski samego siebie. Każda walka przeczy miłości bliźniego. To boli prawda? - zatroskała się.
- Boli. Twoje ciało też tak leżało, a do żył kap, kap, kap. Czy to była dobrze uzbrojona armia? Może nam w ciele teraz jakiegoś mikro żołnierza, który wewnątrz buduje zasieki i okopy, prawdziwe pole bitwy? - jej głos ożywił się. 
- Nie, nie masz, to tyko czysta chemia, co jak jad ciało powoli, ale statecznie 
zatruwa - gestem dłoni starała ją się uspokoić. 
- To czemu, czemu ciągle mówią o walce? Jakby była jakaś wojna? - wciąż pytała.
- Twierdzą uparcie, że walka toczy się o życie - odpowiedziała gładząc ją po głowie.
- To fajnie! Wygrałaś ze śmiercią! Choć twoje ciało nie żyje - ucieszyła się na chwilę.
- Bo śmierci nie ma, to przestarzały wymysł religii. 
- Ale oni wszyscy w to wierzą. 
- Wierzą, bo nie poznali prawdziwego życia.
- Chyba zapomnieli o miłości. Czemu ludzie lubią dręczyć innych i samych siebie? Choć gdyby pozwolili mi wybrać to dawno bym to wszystko odłączyła i wyszłam cieszyć się letnim słońcem, ale nie wolno mi decydować, bo jestem tylko dzieckiem.
- Mnie też tego odmówili, bo jak stwierdzili w tym świecie moje ciało było nieletnie więc nie mogło podjąć właściwej decyzji.
- Czym jest dla nich miłosierdzie? Czy doświadcza się go w walce? Czy raczej odwołuje się wyznaczoną egzekucję i oszczędza się ściętą głowę?
- Oni nie czują miłosierdzia. Zastygli przy białym 
fartuchu, oddzieliły ich od tego protokoły i procedury, odgórne farmaceutyczne wytyczne i papierkowa robota. Myślą od lat, że cała moc uzdrowienia jest zamoknięta w chemicznym zastrzyku, kroplówce i pigułce. Farmakologia to ich wielki "BÓG".
- Tylko chemia i zawsze chemia, to jakby żyć na wysypisku śmieci, w zatęchłym bagnie. Bo czym się staje krew w żyłach jak nie zatrutą rzeką? Czy nie tak piłkarz na boisku strzela samobója? 
- To jest spalony skok w dal, bo ciało nie nadąża z detoksykacją i brak mu wsparcia z zewnątrz.
- Czy oni wiedzą co nam czynią?
- Niewydajne mi się by wiedzieli
- Potrzebna im nasza miłość?
- Potrzebna. 
- Już nic nie boli mogę wstać - stanęła obok krzesła.
- Weź mnie za rękę, teraz mamy prostą drogę do nieba - poszły a w szpitalnym łóżku zostało tylko małe, wątłe, nieżywe ciało.