Publikuję zamieszczone poniżej świadectwo
za przyzwoleniem mojego przyjaciela - B.C.
Tak było..... – (1943)
…. uduśmy – uduśmy go matuniu, bo jeśli zacznie płakać znajdą naszą kryjówkę tutaj i wymordują nas wszystkich - szeptała bladymi ustami do karmiącej mnie piersią mamy, drżąca i sparaliżowana potwornym strachem moja pięcioletnia siostrzyczka Lizia. Przed momentem przez piwniczne wąskie podłużne otwory naszej kryjówki, usytuowanej poziomo tuż nad powierzchnią ziemi, częściowo przysłonięte rozrzuconym w nieładzie sprzętem rolniczym, zarośniętym kępami trawy, widziała z odległości zaledwie niewielu metrów, jak jeden z wieloosobowej grupy ukraińskich bandytów dopadł wybiegającą z domu dziewczynkę. Przewrócił ją kopnięciem filcowego buciora, a następnie trzymając za nóżki przerażone dziecko, zamachnął nią w powietrzu i roztrzaskał jej maleńką główkę o żelazny dyszel pługa, stojącego nieopodal szopy, pod którą w piwnicy byliśmy
ukryci. Drgające konwulsyjnie ciało dziecka, oprawca rzucił pod ścianę
tak, iż przysłoniło z zewnętrznej strony szczelinę, przy której patrząc na podwórko wsparta na
palcach, przed chwilą stała maleńka Lizia, podtrzymywana przez, naszą
ukrywającą się od dwóch lat u cioci Hanusi siostrzyczkę dwunastoletnią
żydóweczkę, Ester.
Krzyki
mordowanych na podwórzu polskich osadników, nieszczęśników, którym nie
udało się schronić przed szalejącymi siepaczami, wypełniały straszliwym
echem ciemne, wilgotne wnętrze niskiej piwnicy, w której wraz z dużą grupą kobiet i dzieci znaleźliśmy nasze schronienie.
Wiele z nich – klęcząc, zastygłe z przerażenia, zbite w kilkuosobowe grupki modliły się bezgłośnie. One także były niemymi świadkami tej nieludzkiej zbrodni, która rozgrywała się w zasięgu ich wzroku.
***********
Urodziłem się 31 Lipca 1943, we Włodzimierzu na Wołyniu.
Opisany tu dramat miał miejsce w połowie miesiąca sierpnia 1943 roku we wsi Wodzinek w pobliżu Włodzimierza Wołyńskiego.
W czasie największej fali terroru – bestialskich rzezi dokonywanych przez ziejących nienawiścią bandziorów
ukraińskich - wykolejeńców takich zbrodniczych organizacji jak - UPA -
OUN, mordujących bezbronną ludność Polską i wszystkie nie ukraińskie
mniejszości tam zamieszkujące – ich hasło wtedy – PANOW LAHIV BUDYM REZATY .
Mój Anioł Stróż po raz pierwszy w moim krótkim życiu osłonił mnie swym skrzydłem.
*****
