w nie-mowie

 pomilczę jeszcze chwilę
nim uciszysz wszystkie troski
nim zbudzisz dzień na tarczy zegara
tik tak tik tak dochodzi południe 

pomilczę choć wiele można powiedzieć
gdy z rana pośród traw budzą się krople rosy
gdy wiatr w dal unosi krzyk żurawia
ten takt ten takt do walca zaprasza

milczę choć krzątanina zbiera się w głowie
niczym rwąca wartka rzeka
niczym na śnieżnym stoku lawina
ten hałas ten hałas wołanie pewnego człowieka 

milczę bo taki został wydany rozkaz
gdy z tarcz zbierali wszystkie naboje
pif paf pif paf znów naładowali karabiny
donośmy głos otworzył się krwawych ran

w nie-mowie ucichły wszystkie piski
tych piskląt wyklutych przed chwilą ze skorupy
tych westchnień i uniesień tuż przed wielką sceną
och ach och ach spełniło się czyjeś marzenie

w nie-mowie czule całuję twoje usta
dotykam zgrabnych piersi i bioder
twoje skóra jest tak przyjemnie miękka
nic nie mówię ale ciągle czuwam 

jak nazwać milczenie twoich powiek
jak nazwać drganie twoich ust
gdy z lekka rozwarte chcą chwycić dźwięk
tej ciszy pomiędzy nami za dnia i w nocy
tej z serca wyjętej modlitwy by wydarzył się cud