niedziela, 11 lipca 2021

Pożegnanie

Umierałeś przy manie cicho, nie mówiąc prawie nic. Twoje wątłe ciało co chwilę odmawiało ci posłuszeństwa. Każdy krok wymagał ogromnego wysiłku. Każdy oddech wymagał pokonania ciężkiej bariery bezdechu. Każdy łyk wody nie był już taki prosty i oczywisty. Gdy gładziłam twoje włosy wzdychałeś tylko cicho, to przynosiło ci ulgę, a moje drobne palce chciały ci podarować o wiele więcej. Któregoś dnia otworzyłeś oczy i prawie szeptem zapytałeś.
- Czy świeci jeszcze słońce?
- Tak kochanie - podeszłam do okna i odsłoniłam rolety - właśnie rozpoczyna się letni poranek. Napij się, proszę, wody. - Podałam ci kubek ze słomką. Ta czynność nie jest łatwa dla ciebie, ale dla zaschniętego gardła jest to wielka ulga. Spokojnie przespałeś całą noc, jedną z niewielu ostatnio.
- Chciałbym wstać - twój głos wydał się nieco mocniejszy. Przyjęłam z radością w sercu twoją wyciągnięto rękę i pomogłam ci powoli wstać. Mogłeś ustać zaledwie chwilę na nogach, po czym musiałeś usiąść na 
wózku. Okryłam cię szlafrokiem, a na nogi położyłam koc.
- Czy chciałbyś spędzić czas w ogrodzie? - zapytałam uśmiechając się do ciebie, nie pozwalałam smutkowi psuć tych pięknych a jakże ulotnych chwil.
- Tak kochanie - w twoich oczach pojawił się dawny blask.
Otworzyłam drzwi na taras i już w kolejnej chwili naszym oczom prezentowała się soczysta zieleń ogrodu. Zatrzymała twój wózek przy stoliku na tarasie. 
- Powinnaś zjeść śniadanie - twój głos jakby nabierał dawnej siły.
- Powinnam - uśmiechnęłam się choć do oczu cisnęły się łzy i niewypowiedziana ludzka prośba "Proszę nie umieraj". -  Teraz pójdę do kuchni i przygotuję coś do jedzenia, a ty tutaj wypoczywaj. 
Poszłam szybkim krokiem do kuchni, gdy byłam sam pozwalałam by łzy płynęły. Czułam lekki głód i robiłam do dla ciebie, dla ciebie musiałam być silna. Z lodówki wyjęłam dwa jajka i wstawiłam wodę na gazie, w miedzy czasie zaczęłam przygotowywać sałatkę i zaparzyłam jaśminową herbatę. Wszystko co przygotowałam zaniosłam na taras. Najpierw podeszłam do twojego wózka. Lekko dotknęłam twojej dłoni i pochyliłam się nad tobą wyczuwając płytki oddech.
- Zajedz kochanie, a po śniadaniu porozmawiamy - pogładził moją dłoń i uśmiechnął się. 
- Już jem - odpowiedziałam i usiadłam przy stoliku. Po skończonym śniadaniu umyłam naczynia w kuchni i wróciłam do ciebie. 
- Ptaki pięknie śpiewają, a kwiaty w koło pachną - powiedział i spojrzała na mnie.
- Tak - uśmiechnęłam się i zaczęłam gładzić twoje włosy. - To dziś prawda?
- Dziś.
- Czy ta chwila musi nadejść?
- Czy chciała byś żyć wiecznie w ciele?
- Nie.
- Ja też nie.
- Marcel - zawahałam się - ludzka część mnie protestuje, nie zgadza się na to, pragnie cię zatrzymać, wciąż krzyczy Zostań! Zostań ze maną nie odchodź!
- Mario to naturalne dla człowieka. Przecież wiem, że płaczesz jak odchodzisz ode mnie na chwilę. Dziś przed śniadaniem też płakałaś. 
- Płakałam i miałam dla ciebie uśmiech przez łzy.
- Pamiętasz naszą pierwszą rozmowę, gdy doszła do nas ta diagnoza, że życie nie kończy się?
- Pamiętam. I pamiętam nasze postanowienie - mówiąc to patrzę ci prosto w oczy.
- Więc niech ta duchowa świadomość przeważy dzisiaj w tobie i niech tak już zostanie.
- Nie mam tej pewności w sobie, że cię potem znowu spotkam.
- Spotkasz - ożywiłeś się na chwilę. - Ja na pewno cię znajdę i rozpoznam.
- To będzie zupełnie nowe życie - westchnęłam i przytuliła cię. 
Poszłam wziąć krótki  prysznic. Było jeszcze wcześnie. Byłam trochę zmęczona, kolejną noc w końcu czuwałam przy twoim łóżku, a ciało to odczuwa. Ubrałam się w letnią białą sukienkę i wróciłam do ciebie, ale ciebie już nie było, została tylko cielesna powłoka. Odszedłeś jak inni przed tobą odchodzili. "Jak stąd długo idzie się do nieba?" pomyślałam i po mimo całej świadomość po policzkach spływały mi łzy.

sobota, 10 lipca 2021

Znany człowiek

 To był człowiek, którego wszyscy znali. Każdy przechodzień kłaniał mu się na ulicy, każdy mówił mu dzień dobry. Wszyscy wiedzieli o nim tyle co napisały brukowce to, co mówiono na jego temat w radiu i telewizji. 
- Uwaga, uwaga - woła chłopiec przy przydrożnym kiosku. - Dziś felieton o Znanym Człowieku w Gazecie powszechnej. Uwaga, uwaga kupujcie jedne takie wydanie! 
Przed kioskiem od razu zrobiła się kolejka. Wszyscy, który w niej stali należeli do fan klubu Znanego Człowieka. 
- Nakład został już wyczerpany - rzekł kioskarz do kolejnej osoby w kolejce. Co prawda zamówił ponad dwieście egzemplarzy, ale i tak nie starczyło dla wszystkich zainteresowanych. 
- Proszę szukać w centrum miasta - uprzejmie dodał - lub pytać bezpośrednio w siedzibie Gazety Powszechnej. Być może do jutrzejszego wydania dodadzą coś równie ciekawego. Cierpliwie szukajcie i czekajcie - z serdecznym uśmiechem zamknął swój mały interes. Jeden egzemplarz oczywiście zachował dla siebie. Jako jeden z wiodących kolekcjonerów musiał to zrobić. 

Znany człowiek tymczasem szykował się do wieczornego wystąpienia. Afisze i bilbordy rozwieszone w mieście i na jego obrzeżach już dawno zapowiedziały to wielkie wydarzenie. Wszyscy z niecierpliwieniem czekali na transmisję na żywo.
W klubie fanów od rana obywały się gorączkowe przygotowania. Po emisji zaplanowano walną dyskusję. Pierwsi członkowie zaczęli schodzi się po szesnastej. Chcieli zająć jak najlepsze miejsca przed ekranem i z niecierpliwieniem czekali na transmisję, która miała zacząć się o osiemnastej. Zamienie parę słów miedzy sobą. Wymienili uwagi na temat osobistych kolekcji.
Każdy telewizor został włączony za dziesięć osiemnasta. Nawet szum z pustego jeszcze ekranu wydawał się ciekawy, przecież za nim stał właśnie Znany Człowiek. 
Punkt osiemnasta do uszu oczekujących dobiegły fanfary. Ich oczom ukazały się fajerwerki i kolorowe światła, zaś z jasnego światła refraktorów wyłonił się on, właśnie on tak długo wyczekiwany - Znany Człowiek. Przeszedł po scenie tam i z powrotem uśmiechnięty od ucha do ucha, pomachał wszystkim. 
- Witam wszystkich! - zakrzyknął i ukłonił się. Zaczął pozować do zdjęć robiąc różne miny i pozy. W klubie fanów wszyscy patrzyli na show w zachwycie.
- A teraz drodzy państwo zjem Kanapkę Celebryty - oświadczył - i popiję Znanym Drinkiem. Podszedł do stolika i usiadł na krześle. Podszedł do niego kelner i podał Kanapkę Celebryty oraz Znany Drink. Znany człowiek zaczął ją jeść i popijać podanym napojem. Wszyscy fani z wrażenia zamarli przed telewizorami. 
- Jak on ślicznie je - jedna z fanek nie potrafiła ukryć słów zachwytu. - Jak ślicznie je - powtórzyła.
- Skończyłem - odezwał się Znany Człowiek. - A teraz pamiętajcie o zakupach, Znany Drink i Kanapki Celebryty - wskazała na pułki  z kanapkami i drinkami w Gwiazdorskim Markecie. Uprzejmie skłonił się wszystkim i pożegnał, następnie wyświetlono reklamy. Na dole ekranu wyświetlono napisy z i ogłoszono premierę nowego albumu ze zdjęciami, po czym zakończono transmisję. 
W klubie fanów rozgorzała dyskusja o tym, jak on ślicznie się uśmiechał, jak zgrabnie stawiał kroki.
- Jak on pozował, jak jadł - głośno zachwycał się jeden fan. 
Po dyskusji wszyscy rozeszli się do domów. A po drodze oczywiście kupli Znany Drink i Kanapkę Celebryty.  
 

niedziela, 27 czerwca 2021

Spreparowane

 O wojnie mówiło się dużo, ale właściwie nikt jej nie doświadczał i na oczy nie widział pola bitwy. Co jakiś czas zjawiał się też pseudo świadek, który zdawał wszystkim relacje z frontu. Przedstawiano ją obywatelom na specjalnie wybranym kanale. Wiadomość o nowej emisji przekazywano sobie telepatycznie. Wizory dostrajano na odpowiednią częstotliwość i zwykle pokazywano przestraszonego, i smutnego człowieka. Zgromadzeni nie znali tych uczuć - strachu i smutku. Emisje wojenne już im trochę spowszedniały, ale byli zobowiązani, tak jak, to już dawno wyjaśnił im Przewodnik, wysłuchać udręczonego i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Ich świat jak od dziecka im wpajano był w końcu spokojną utopią. Obywatele zgromadzili się przed Wizorami i wysłuchali uważnie dość zakłopotanego młodzieńca, który bardzo wahał się przy każdym wypowiedzianym słowie.
- Pościg za wrogiem zaczął się od wschodu... nie, co ja mówię, od zachodu - zaczął mówić skrępowany młodzieniec. - Pościg za wrogiem zaczął się od zachodu. Straciliśmy dwadzieścia... nie, co ja znowu mówię, pięć - ciągle się wahał. - Straciliśmy siedem naszych maszyn obronnych, a poległo dwudziestu pięciu naszych żołnierzy. Tak w końcu mówią wszystkie symulowane kalkulacje i statystyki.
Wizor na te słowa wyłączył się. Połączenie telepatyczne z występującym było też niemożliwe. W świecie Kardesu zaległa wielka cisza. Telepatycznie do obywateli doszła wiadomość, że nasz dzielny współobywatel oddał właśnie ducha. Zaraz po tym komunikacie padło standardowe pytanie, czy warto opłacać wojnę? Obywatele  orzekli większością głosów, a większość głosów oznaczała jednomyślność. Ktoś się jednak wyłamał i orzekł, że nie i kilku innych nie było zdecydowanych. Prawo wymagało jedności w decyzji. Brak takiej jedności zdarzył się po raz pierwszy. Wszyscy dotąd jednogłośnie uważali wojnę za cel słuszny, ale nie tym razem. Po eterze rozniósł się wielki szum. Jak to nie ma jedności? Co rusz padało pytanie. Kto ważył się wyłamać? Kto mógł być niezdecydowany? Przecież to taka prosta i oczywista sprawa. Niektórzy z politowaniem kiwali głowami. Lecz zaraz, co to jest politowanie? Przecież wszyscy mamy jasno określoną gamę uczuć. Coś zaczęło się w nich zmieniać. Wizor włączył się ponownie na paśmie przeznaczonym na specjalne komunikaty. Tym razem do wszystkich zebranych przemówił Patron - człowiek w masce. Jedyny pośród obywateli, który miał taki przywilej zakrywania twarzy. 
- Spokojnie - usłyszeli donośny głos - spokojnie już całą sprawę badamy. Niezgodny był obywatel pierwszy, który ma teraz głos. 
- Wypowiedź wojownika była niespójna i niejasna. Ja sam tworzę różne statystyki i prognozy sprzedażowe naszej oferty marketingowej, żeby nasz zbyt stał się mocniejszy - mówi obywatel pierwszy. - Na czym była opata statystyka i prognoza naszego wojownika? Na symulacjach?
- Na wytycznych Białego Biura - przez moment na ekranie Wizora widać postać młodzieńca, wojennego wojownika. 
- Czy on aby nie oddał ducha? - w eterze znów uniósł się burzliwy szum. 
- Spokojnie, spokojnie - ekran Wizora znów ukazał człowieka w masce.
- To oni też prowadzą fałszywe bilanse i dane? - pierwszy obywatel całkiem się załamał. Prawda, która w nim się zrodziła była tak oczywista. 
- Ale zaraz - zapytała druga obywatelka, bo wszyscy współobywatele na moment odczuli jego stan. - Czym jest załamanie? Czym? I co z tą nową informacją zrobić? - Z wrażenia zemdlała. Mieszkańcy Kardesu byli połączeni subtelną nicią empatii. 
- Szybko, szybko - woła człowiek w masce. - Sprowadźcie do niej medyka. Ale nie zapomnijcie o spokoju, tylko spokój. Powrót do jednomyślności nam posłuży. 
- Niezdecydowani po krótkiej debacie orzekli, że są na nie - powiadomił trzeci obywatel, jeden z grona niezdecydowanych, jako ich przedstawiciel.
- A co z pierwszym Przykazem - przypomniał Patron - że słuszna jest tylko jedna droga - przy tym kiwał groźnie palcem.
- Ale czym jest groźba? - w eterze znowu zaszumiało.
- Słuszna droga - odezwał się pierwszy obywatel, który właśnie wyszedł z załamania - może właśnie droga na nie jest słuszna.
- Czym jest nie? - eter coraz bardziej szumiał - Czym?
- Tylko spokojnie, tylko spokojnie - głos człowieka w masce zaginął w tłumi, a Wizor rozstroił się. 

Rozpętała się gorąca dyskusja. Powstała dość liczna opozycja. Posypał się grad argumentów za i kontra. Każdy z obywateli odczuł samodzielne myślenie i odkrył własny rozum pośród jedności kolektywu. Na jaw wypłynęły wszystkie systemowe kłamstwa. Obalono Wielką Księgę i zdemaskowano złoczyńcę, co tylko podsycał jałowe wypowiedzi. Po różnych polemikach i dyskusjach wszyscy zgodnie zasiedli przy okrągłym stole. Zakończył się czas wzmożonej spowiedzi i wybaczenia. Wszyscy poznali nie tylko gniew i żal, ale też prawdziwą radość, bezinteresowną miłość i inne nieznane dotąd uczucia. 
- Tak to prawda wzajemne braterstwo i bezinteresowna miłość nas wyzwoli - powiedział winowajca i nawrócił się na ścieżkę prawdy i pokory. Wszyscy w szczerości zgodni, jednogłośnie pozbyli się Wielkiej Księgi. Poznali to, co znaczy początek wojny i wspólnymi siłami zażegnali wewnętrzny konflikt. 
- Statystyki i prognozy już leżą w koszu, tuż obok fałszywych wytycznych i bilansu - powiedział obywatel pierwszy - moim przewodnikiem jest wewnętrzna prawda.
- Tylko spokój, tylko spokój - ekrany Wizora raz jeszcze ukazały człowieka w masce. Ostatni obraz starego zakłamanego świata.